Waarom Exakwa nauwelijks iets merkt van het landelijke tekort aan vrijwilligers
Datum:
Vrijwilligers zijn onmisbaar voor sportverenigingen. Ze zetten zich vaak in als trainer, scheidsrechter, bardienstmedewerker, bestuurslid, chauffeur of socialmediabeheerder. Toch geven veel sportverenigingen aan dat het steeds lastiger wordt om voldoende vrijwilligers te vinden. Korfbalvereniging Exakwa uit Lelystad vormt daarop een uitzondering. Vrijwilliger Wendy van Zonderen heeft wel een idee hoe dat komt.
Exakwa is een grote vereniging met een sterke jeugdafdeling. Met 26 jeugdteams en meerdere seniorenteams leeft de sport volop onder jongeren in Lelystad. In totaal telt de vereniging meer dan 350 leden.
Wendy is zelf al 20 jaar vrijwilliger bij de club. Dat is niet verrassend, want de korfbalvereniging speelt een belangrijke rol in haar dagelijks leven én binnen haar gezin. “Mijn dochter van 21 zit in het jeugdbestuur, organiseert jeugdactiviteiten en helpt onder andere mee met het zoeken van sponsoren voor de loterij van ons jaarlijkse schoolkorfbaltoernooi. Mijn zoon van 23 speelt inmiddels niet meer, maar blijft wel betrokken als begeleider tijdens het jeugdkamp. En mijn man is voorzitter, dus dan is het rijtje wel compleet”, vertelt ze lachend.
Niet iets dat moet
Zelf speelt Wendy geen korfbal meer, maar als vrijwilliger blijft ze zich volop inzetten voor de club. “Je blijft verbonden aan de vereniging.” Ze houdt zich bezig met communicatie en sponsoring en heeft in de loop der jaren verschillende taken binnen de club vervuld. Gemiddeld besteedt ze zo’n zes uur per week aan vrijwilligerswerk. “Maar het voelt niet als iets dat moet. Je doet het omdat je het leuk vindt en energie geeft”, zegt Wendy.
Volgens haar speelt ook het sterke familiegevoel binnen de korfbalwereld een grote rol. “Toen we jong waren, gingen anderen stappen met vrienden van school. Onze vrienden wáren op de vereniging, die zagen we dus op het veld en in het uitgaansleven. Ons hele sociale leven speelde zich af op en rond de korfbal.” Juist die saamhorigheid maakt volgens haar het verschil.
Persoonlijke benadering
Wendy is een van de vele vrijwilligers die Exakwa rijk is. Van het landelijke tekort aan vrijwilligers bij sportverenigingen merkt de korfbalclub weinig. Volgens Wendy komt dat vooral door de persoonlijke benadering. “Mensen persoonlijk aanspreken werkt veel beter dan alleen iets op een website zetten.”
Nieuwe ouders worden daarom al snel betrokken bij de vereniging. Vaak begint dat klein, bijvoorbeeld met een taak of een paar diensten per seizoen. “En dan merken mensen dat het eigenlijk heel leuk is om iets te doen voor de club.” Vanuit daar groeit de betrokkenheid vaak vanzelf verder.
Niet te veel belasten
Daarnaast probeert de vereniging goed te letten op de belasting van vrijwilligers. “Vrijwilligerswerk moet wel leuk blijven,” legt Wendy uit. “We proberen duidelijk te houden wat iemands taak is en niet steeds extra dingen erbij te vragen.” Juist daardoor voelen mensen zich volgens haar prettig binnen de club en blijven ze langer actief.
Ook waardering speelt daarin een belangrijke rol. Hoewel Wendy vindt dat daar altijd nog stappen in gezet kunnen worden, probeert de vereniging vrijwilligers wel echt te laten merken dat ze gezien worden. “Een praatje maken, mensen bedanken, interesse tonen. Dat doet veel!”
Saamhorigheid
Als ze terugkijkt op al die jaren bij Exakwa, is er één woord dat steeds terugkomt: saamhorigheid. Dat gevoel van samen iets neerzetten, samen activiteiten organiseren en samen een vereniging draaiende houden. “Dat maakt deze club bijzonder en verklaart ook waarom zoveel mensen zich hier als vrijwilliger inzetten,” zegt ze. “Het voelt echt alsof je onderdeel bent van één grote familie.”
